Yalnızlık daha doğrusu onsuzluk, çok kötü.
Etrafında onlarca insan olsa da sadece onu arasın. Mutluluğunu, üzüntünü tek biriyle paylaşmak istersin ama olmaz. Kırarsın insanları yok yere. O yok diye hayatı mahvedersin, kendini kapalı zindana kapatırsın. İletişimi kesersin hayatla. Her geçen gün daha kötü olur. Alışmak yerine daha çok özlersin. Kalbinde ki acı öyle ağırlaşır ki içinden çıkarıp atmak istersin, atamazsın. İçten kahkahanın ne demek olduğunu unutursun.
Çünkü,
O gitti,
O mutlu,
O unuttu,
Sen ise,
Onsuzsun,
Özlüyorsun,
Ama o yok.
Bir insanı uzunca, ama çok uzunca beklediğinizde anlamı yavaş yavaş azalmaya başlıyor.Tıpkı bir kelimeyi sık tekrar edince anlamsızlaşması ve sadece garip bir ses haline gelmesi gibi.Artık ne beklediğini bile unutuyor insan.Uzandığı yerlerde eli hep boş kalıyor ve artık uzanmaktan çok,çekilmek istiyor,biri tarafından.Beklediği kişi tarafından.
Sanırım o kişi hep belirli saatlerde geçiyor hayatımızdan ve biz o saat çizelgesini bir türlü bulamadığımız için o geçerken hep başka yerlerde oluyoruz.Ya da son anda görüp arkasından koşsak bile o bizden uzaklaşarak başka duraklara,bizi almadan gidiyor.Hani bekleyince gelmez ya,o da beklediğimiz için gelmiyor.
Siz kapsüllerin içini eskiden açıp ne dökerdim ama.Ahh çocukluk.
Siz kapsüllerin içini eskiden açıp ne dökerdim ama.Ahh çocukluk.
Hakkımda
Adım Gamze İstanbulda oturuyorum
16 yaşındayım
Okuyorum
Gezmeyi severim sinema falan filan.
